Απόψεις

Έσοδα Αποκρατικοποιήσεων 0: Δαπάνες Κρατικοποιήσεων ευτυχώς 0

Του Σωτήρη Θεοδωρόπουλου

Είναι η πρώτη φορά τουλάχιστον τα τελευταία 15 χρόνια όπου τα έσοδα αποκρατικοποιήσεων στον προϋπολογισμό είναι μηδέν. Αυτό σημαίνει ότι το πρόγραμμα αποκρατικοποιήσεων παγώνει και διακόπτεται για πρώτη φορά το 2010. 

Έτσι μια σημαντική πηγή ενίσχυσης των εσόδων του προϋπολογισμού αναγκαία όσο ποτέ καταργείται. Αντί ενός τολμηρού προγράμματος αποκρατικοποιήσεων ήδη σχεδιασμένου και σε εφαρμογή, που μαζί με άλλα μέτρα και παρεμβάσεις θα έστελνε ένα ακόμη απαραίτητο μήνυμα στις αγορές, έχουμε εκ των υστέρων εδώ και μήνες μόνον δηλώσεις για μεγάλα ποσά και σχέδια που αυτοαναιρούνται.

Τα έσοδα των αποκρατικοποιήσεων τις δύο τελευταίες δεκαετίες ενίσχυαν κάθε χρόνο τον κρατικό προϋπολογισμό, φρενάροντας ως ένα βαθμό την πορεία του Δημοσίου χρέους, η οποία θα ήταν ακόμη περισσότερο εκρηκτική. Συνέβαλαν έτσι στην τήρηση των θεσμικών μας δημοσιονομικών υποχρεώσεων για είσοδο και παραμονή στην ΟΝΕ, και όπως σε όλες τις χώρες αποτέλεσαν μια από τις βασικές διαρθρωτικές αλλαγές για την επίτευξη όχι μόνον της ονομαστικής αλλά και της πραγματικής Σύγκλισης, καθώς και την ενίσχυση της εθνικής ανταγωνιστικότητας.

Εκτός από τις θεσμικές υποχρεώσεις προσαρμογής της χώρας μας στο νέο ευρωπαϊκό ρυθμιστικό πλαίσιο των απελευθερωμένων αγορών, όπου πριν κυριαρχούσαν τα κρατικά μονοπώλια με το πλήθος των γνωστών προβλημάτων, το άνοιγμα στον ανταγωνισμό και τον ιδιωτικό τομέα κλάδων όπως ο τραπεζικός, η ενέργεια, οι τηλεπικοινωνίες, οι αερομεταφορές κ.λ.π. σηματοδοτεί νέους ρόλους και σχέσεις κράτους και αγοράς, διαφορετικούς από αυτούς που ξέραμε μεταπολεμικά. 

Με τις αποκρατικοποιήσεις, εκτός από τα δημοσιονομικά οφέλη, εισρέουν κεφάλαια, επενδύσεις και τεχνολογία, ενισχύεται η εμπιστοσύνη στη χώρα και βελτιώνεται το επιχειρηματικό κλίμα. Αναπτύσσεται ο ανταγωνισμός κάτω από την εποπτεία των αντίστοιχων Ρυθμιστικών Αρχών,και διαχέεται μια άλλη κουλτούρα Διοίκησης στους τομείς αυτούς, μακριά από τα γνωστά φαινόμενα της κρατικής κακοδιαχείρησης. Η προώθηση των αποκρατικοποιήσεων από όλες τις κυβερνήσεις, είναι γνωστό πως συνάντησε τη σφοδρή αντίδραση των κατεστημένων συντεχνιών κρατικού συνδικαλισμού που ελέγχουν και συνδιοικούν τις ΔΕΚΟ. Με την κηδεμονία που ασκούν στο πολιτικό σύστημα το οποίο επίσης χρησιμοποιεί τις ΔΕΚΟ σαν κρατικό λάφυρο και βιλαέτι για τις πελατειακές του λειτουργίες, είχαμε ένα ισχυρό μέτωπο δυνάμεων  φρουρών της καθήλωσης, και εχθρών της αλλαγής. Δεν είναι τυχαίο ότι κρατισμός και πελατειακό σύστημα στη χώρα μας ‘πάνε μαζί’. Μόνον στη χώρα μας από δυνάμεις σαν αυτές, με τα χρώματα της αριστεροσύνης και την ιδεολογική τρομοκρατία του λαϊκισμού, μια αυτονόητη σε όλες τις χώρες και από όλες τις κυβερνήσεις διαρθρωτική αλλαγή, πολεμήθηκε και ονομάστηκε ‘ξεπούλημα Δημόσιας περιουσίας’. 

Ιδιαίτερα σήμερα, στις συνθήκες της χειρότερης μεταπολεμικής ύφεσης και Δημοσιονομικού εκτροχιασμού για τον οποίο ο κρατισμός στις ΔΕΚΟ έχει το δικό του μερίδιο ευθύνης, οι αντιλήψεις αυτές που υπαγορεύουν αντίστοιχες πολιτικές είναι μόνον επικίνδυνες. 

Θα έπρεπε άραγε το 2009 τα 700 και πλέον εκατομμύρια από την πώληση του 5% των μετοχών του ΟΤΕ ο κρατικός προϋπολογισμός να τα εισπράξει από τους Έλληνες φορολογούμενους; Θα έπρεπε αυτοί να συνεχίσουν να καλύπτουν τα 300 εκατομμύρια έλλειμμα της Ολυμπιακής που ήταν όσο το κόστος της πρόσληψης 20.000 νοσηλευτικού προσωπικού, θα πρέπει να συνεχίσουν ως πότε, να καλύπτουν τα 800 εκατομμύρια έλλειμμα του ΟΣΕ, καθώς και τα ελλείμματα των άλλων ΔΕΚΟ; Τα τόσα δισεκατομμύρια από περιoυσιακά στοιχεία ελλειμματικών ή όχι ΔΕΚΟ που εισπράχθηκαν τα τελευταία 20 χρόνια, έπρεπε να προέλθουν από τη φορολογία των πολιτών οι οποίοι θα συνεχίζουν να καλύπτουν ελλείμματα και χρέη κακοδιαχείρησης και προνομίων; Τα ξένα κεφάλαια που ήρθαν στη χώρα για τις αποκρατικοποιήσεις δεν τα χρειάζεται η ελληνική οικονομία; Γιατί στις δραματικές αυτές συνθήκες ύφεσης που γίνονται πλέον  τραγικές, θα πρέπει να αρνηθούμε έσοδα από το ήδη υπάρχον πρόγραμμα αποκρατικοποιήσεων που περιλαμβάνει Καζίνο Πάρνηθας, ΛΑΡΚΟ, ΔΕΠΑ, ΕΛΤΑ ταχυμεταφορές, Ελληνικές Αλυκές, Λιμάνια κ.λπ.; Και γιατί όχι πρόσθετο πρόγραμμα πώλησης μετοχών ΟΤΕ, Κρατικών τραπεζών, ΟΠΑΠ, καθώς και αξιοποίησης με διάφορες μορφές Δημόσιας ακίνητης περιουσίας που τελματώνει μαζί με τον φορέα διαχειρησής της την ΚΕΔ ,ακόμη χωρίς Διοίκηση.  Θα πρέπει σήμερα επιτέλους, να απαλλαγούμε το ταχύτερο δυνατόν από αφελείς λαϊκισμούς και δογματισμούς που αποτελούν τις σημαίες των συντεχνιακών ομάδων συμφερόντων, σχεδιάζοντας τις ρήξεις με αυτές. Εξάλλου είναι αυτονόητο πως εθνικό και ελληνικό δεν είναι μόνο ότι είναι κρατικό. Όπως επίσης είναι αυτονόητο, ότι αυτοί που πραγματοποιούν τις δραστηριότητες των παραπάνω επιχειρήσεων, δεν χρειάζεται να είναι δημόσιοι υπάλληλοι. Μάλλον το αντίθετο επίταση το δημόσιο συμφέρον και διδάσκει η ελληνική εμπειρία.

Ευτυχώς μετά την αναγκαστική προσγείωση στην πραγματικότητα, δεν δημιουργήθηκε κωδικός για δαπάνες κρατικοποιήσεων, και μαζί με τόσες άλλες επικίνδυνες  προεκλογικές εξαγγελίες, αθετήθηκε και αυτή για την επαναγορά  των ξεπουλημένων ΔΕΚΟ. Είναι ένα βήμα μπρος, όμως εντελώς ανεπαρκές για την αντιμετώπιση των προβλημάτων της σημερινής πραγματικότητας, από αυτούς που σύρονται σε λύσεις που δεν πιστεύουν. Έτσι, η αντιμετώπισή τους με τις ιδεοληψίες και τις αναμνήσεις της δεκαετίας του 80 δεν είναι μόνον αδύνατη, αλλά συχνά    γίνεται και επικίνδυνη.

* Ο κ. Σωτήρης Θεοδωρόπουλος είναι Αναπληρωτής Καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Πειραιώς